:دانلود فایل متن کامل پایان نامه در سایت

sabzfile.com

– نگرانی و عاطفه منفی

احساس نگرانی ضمن رویارویی با عامل تهدید کننده خیالی یا واقعی بروز می­کند. که طی آن فرد، نمایش ها و داستان های خیالی مصیبت بار را در ذهن خود می پروراند و عواقب و پیامدهای آن را در ذهن تصور می کند و سعی می کند به صورت ذهنی اعم از رویارویی یا اجتناب، مشکل را حل کند. برکوک[1]: تلاشی برای حل مسئله که طی آن توالی افکار نگران کننده به وسیله محرکی ترس آور شروع شده و فعالیت فکری برای پیشگیری از بروز حادثه نامطلوب دنبال می شود. وی نگرانی را مکانیزم شناختی اجتنابی می داند (منین[2]، 2001). نگرانی نشانه اساسی در بیشتر حوزه های آسیب شناسی روانی است، بخصوص اختلالات اضطرابی مثل اضطراب فراگیر، بی حواسی و وسواس فکری – عملی. ماتیوس نگرانی را نتیجه اضطراب می داند و هنگامی که مشکل غیر قابل کنترل تلقی شود، از مارپیچ «نگرانی – اضطراب» نام می برد. موریس و لیبرت، اضطراب را چند بُعدی می دانند و به جنبه های هیجانی (فیزیولوژی) و شناختی (نگرانی) آن اشاره می کنند. ساراسون شناخت در افراد مضطرب را به حوزه های نگرانی و تفکر نامناسب تفکیک می کند. بورکوک از اضطراب خصیصه ای به عنوان زمانی که صرف نگرانی می شود، یاد می کند و نگرانی را سازه اصلی اضطراب خصیصه ای می داند. اما برینتز و گراهام، به استقلال اضطراب از نگرانی معتقدند و مشخصه اصلی نگرانی را تمرکز روی مسئله می دانند (منین، 2001).

– تفاوت نگرانی با عواطف منفی دیگر

ترس و نگرانی: ترس احساس ناخوشایندی است که در پاسخ به خطر واقعی رخ می دهد. ولی نگرانی تفکری ترس آور در غیاب خطر واقعی است (منین، 2001).

نگرانی با افکار وسواسی: نگرانی در مقایسه با افکار وسواسی درون مایه کلامی تری دارد. افکار وسواسی تصویری تر هستند. نگرانی به صورت بیشتر واقعی، کمتر غیر ارادی، رها شدن از آن ها سخت تر و بیشتر پرت کننده حواس و طولانی تر درجه بندی شده است (از منین، 2001).

نگرانی با افکار خودآیند: افکار خودآیند به سرعت روی می دهد، جنبه خود به خودی دارد، و به شکل کلامی یا تصویری بروز می­کند. درون مایه افکار، خاص هر اختلال است. مثلاً در هراس اجتماعی به ترس از ارزیابی منفی توسط دیگران مربوط است. افکار خودآیند بیشتر بازتابی است ولی نگرانی مستلزم اختصاص توجهی فزون­تر است (دیوی و ولز[3]، 2006).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   اختلالات شخصیتی را بیشتر بشناسیم

– انواع نگرانی

1)نگرانی فاجعه آمیز[4]: مشخصه اصلی آن تعریف و تبیین اغراق آمیز مسئله است و زمانی رخ می دهد که افکار شخص درباره یک شکل بالقوه مدام برتر می شود، روان شناسان این نگرانی را شیوه «اما»، «اگر» نامیده اند.

2)حالت نگرانی مردد و سردرگم: مشخصه آن ناتوانی آشکار در اخذ تصمیم است و نتیجه آن طولانی تر شدن مدت نگرانی است.

در تقسیم بندی دیگر نگرانی را به دو نوع یک و دو تقسیم کرده اند:

نگرانی نوع 1: نگرانی در مورد مسئله ای که احتمال وقوع آن برای فرد وجود دارد.

نگرانی نوع 2 (فرانگرانی): نگرانی در مورد نگران بودن است (می ترسم که این نگرانی مرا دیوانه کند.) (دیوی و ولز، 2006).

– علل نگرانی

1)شخصیت: افرادی که در کودکی منع می شوند و جلوی آن ها گرفته می وشد، در بزرگسالی بیشتر مستعد   نگرانی هستند. صفات شخصیتی همچون احساسات هیجانی و خجالتی بودن، نگرانی را بیشتر به وجود

می آورند.

2)رفتارِ یاد گرفته شده: عادات تفکر ما تحت تأثیر عوامل خانوادگی، محیطی است، تمایل به تصویر سازی نگرانی می تواند ذهن ما را تعلیم دهد که به نگرانی عادت کند.

3)خانواده: الگوی والدین می تواند در توسعه نگرانی مؤثر باشد.

4)بیوشیمی مغز: کمبود ماده ای شیمیایی در مغز در بروز نگرانی و اضطراب مؤثر است.

5)عوامل اجتماعی و فرهنگی (به نقل از دیوی و ولز، 2006).

– ویژگی های شخصیتی افراد نگران

1)کانون مهار: افراد با کانون مهار خارجی بالا بیشترین آسیب پذیری را جهت افتادن در ورطه چرخه معیوب «اضطراب – نگرانی» دارند.

2)عزت نفس و کمال گرایی: افراد نگران مزمن عزت نفس پایینی در حل مشکلات دارند و افراد نگران مزمن معمولاً شخصیتی اجتنابی و کمال گرا دارند.

3)تردید و دودلی: افراد نگران نیاز افراطی به مدرک و دلیل برای اخذ تصمیم دارند.

4)تمرکز حواس و خواب: نگرانی با فراوانی افکار مزاحم و منفی مرتبط است. سطوح نسبتاً بالاتری از خواب های آشفته و ترسناک دارند (استوبر[5]، 2000).

 

1-Borkovec

2-Mennin

1-Davey & Wells

 

1-Stober