:دانلود فایل متن کامل پایان نامه در سایت

sabzfile.com

تأثیر اختلال استرس پس از سانحه بر ادراک زمان

در رابطه با تأثیر PTSD بر ادراک زمان به پیشینه‌ای در داخل و خارج از کشور دست نیافتیم؛ اما بررسی‌هایی در مورد اثر اضطراب بر این مؤلفه انجام‌گرفته است. ازجمله وایمن[1] و مووس[2] (1967) در مطالعه خود باهدف بررسی رابطه میان سطوح اضطراب (بالا و پایین) و ادراک زمان به این نتیجه رسیدند که افراد با سطوح بالاتر از اضطراب، تحریف زمان بیشتری را نشان می‌دهند. در مقابل لوئک[3] (2007) در مطالعه خود به بررسی رابطه میان سطوح اضطراب و عملکرد در تکلیف برآورد زمان پرداخت. شرکت‌کنندگان در شرایط آزمایشی به‌وسیله سوق دادن آن‌ها برای ارائه یک سخنرانی مورد القای حالت اضطراب قرار گرفتند، درحالی‌که گروه کنترل به‌عنوان شنوندگان مشخص شدند. هر شرکت‌کننده سپس طول مدت‌زمان ثابتی را برآورد کرد. در بین دو گروه هیچ تفاوت معناداری در برآورد آن‌ها از زمان مشاهده نشد، اگرچه شرکت‌کنندگان مضطرب نسبت به گروه کنترل تمایل به گزارش کوتاه‌تری از فواصل زمانی داشتند.

باگانا[4] و راسیو[5] (2011) در مطالعه‌ای باهدف بررسی تفاوت‌ها در ادراک و تجارب زمانی نوجوانان بر اساس سطوح اضطراب و تکانش گری آنان به بررسی 120 دانش‌آموز 13 تا 15 ساله پرداختند. در این مطالعه از سه مقیاس خودگزارشی و دو تکلیف برآورد زمان استفاده شد و دانش‌آموزان کلاس نهم در مقایسه با کلاس هفتم در مدت‌زمان‌های کوتاه (10 یا 20 ثانیه) برآورد صحیح‌تری از زمان ارائه دادند. دانش‌آموزانی در سطوح بالای تکانش گری برنامه‌ریزی نشده، در مقایسه با دانش‌آموزان دارای تکانش گری کمتر با احتمال پایین‌تری برآورد صحیح از مدت‌زمان 90 دقیقه‌ای سخنرانی داشتند. بالاترین نمرات برای توانایی دانش‌آموزان در برآورد مدت سخنرانی به‌وسیله دانش‌آموزان کلاس نهم با سطوح پایین از اضطراب و تکانش گری به دست آمد. این نتایج در راستای مطالعاتی است که دریافتند قضاوت‌های زمانی متأثر از اضطراب می‌باشند (سویگنی[6] و همکاران،2003؛ برلین[7]، رولز[8]، 2004) و در راستای یافته‌هایی که دریافتند افراد تکانش گر اشتباهات بیشتری در برآورد زمان مرتکب می‌شوند یا این ایده که تکانش گری و ادراک زمان در ارتباط با یکدیگراند (بارات[9]، 1983).

تغییرات در ادراک زمان در طول یا به دنبال تجربه استرس و ریلکسیشن معمولاً گزارش‌شده است. چاوز[10] (2003) در مطالعه خود به بررسی زنان و مردان 18 تا 79 ساله‌ای پرداخت که به‌طور تصادفی در یکی از شرایط استرس‌زای زیر مواجه می‌شدند. استرس (39 نفر) – آماده‌سازی و ارائه یک سخنرانی، آرامش (38 نفر)- آرام‌سازی پیشرونده عضلانی و کنترل (39 نفر)- گوش دادن به شرح‌حال بر روی نوار. اندازه‌گیری‌های متعدد تولید زمان، برآورد زمان، میزان درک شده و توجه به حوزه زمان (گذشته، حال، آینده) قبل و بعد از مرحله آزمایش انجام گرفتند. تخمین زمان گذشته‌نگر بعد از مرحله آزمایشی انجام گرفت. خود‌گزارشی اندازه‌گیری‌های بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی استرس برای ارزیابی پاسخ به شرایط آزمایشی استفاده شد و نتایج در شرایط استرس افزایش‌یافته سازگار با شرایط استرس و در شرایط آرامیدگی با شرایط آرامش سازگار بود.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   مهم ترین ویژگی ها برای این که خلاق باشیم؟

برخی از واریانس‌های فردی مرتبط با سن و جنس بود، زنان عموماً قضاوت طولانی‌تری از مدت‌زمان (زمان ذهنی و عینی) نشان دادند. در طول آرمیدگی گزارش‌شده بود که زمان آهسته‌تر از معمول سپری می‌شود. استرس منجر به افزایش در مدت‌زمان عینی و ذهنی می‌شود و زمان به دنبال یک دوره از استرس سریع‌تر می‌گذشت. توجه به زمان حال منجر به کاهش در پریشانی گزارش‌شده می‌شد، درحالی‌که توجه به گذشته همبستگی مثبتی با پریشانی گزارش‌شده داشت. این یافته‌ها نشان‌دهنده‌ی آن‌اند که تغییرات در ادراک زمان ممکن است تغییرات در تجربه‌ی استرس یا آرمیدگی را نشان دهد. همچنین، مداخلات به‌منظور افزایش توجه بر زمان حال برای کاهش پریشانی می‌تواند مفید باشد.

گیلبرت[11]، دیلبک[12]، کوران[13] و لیتل[14] (1977) برای تعیین اینکه آیا ارتباط بین بیش‌برآورد زمان و اضطراب یا استرس تابعی از پیش‌بینی رویدادهای استرس‌زا است، آزمودنی‌هایی با اضطراب اجتماعی بالا و پایین یک سری از فواصل زمانی کوتاه (5 و 7 ثانیه) را قبل و بعد از تعاملات اجتماعی استرس‌زا و غیر استرس‌زا، مورد قضاوت قراردادند. نتایج نشانگر آن بود که بیش‌پرورد فواصل زمانی ثابت، بعد از یک تعامل اجتماعی استرس‌زا رخ می‌دهد، بنابراین این فرضیه را که بیش‌پرورد به دلیل انتظار برای رویدادهای استرس‌زا است را تصدیق نمی‌کند.

زاکای[15] و همکاران (2010) در مطالعه خود اثر قرار گرفتن در معرض تهدید در برابر محرک‌های خنثی بر ادراک زمان فرد را موردبررسی قراردادند. برای این منظور آن‌ها 29 فرد مضطرب و 29 فرد غیر مضطرب را با استفاده از پیش‌بینی از مدل دروازه توجه ادراک زمان‌ بررسی کردند. نتایج نشان داد که نسبت به افراد غیر مضطرب، افراد مضطرب زمان ذهنی را در مواجهه با ارائه کوتاه‌مدت (2 ثانیه‌ای) محرک تهدیدآمیز، با گذر آهسته‌تر احساس می‌کنند و تفاوت‌های گروه با قرار‌گیری در معرض مدت‌زمان طولانی‌تر مواجهه (4 و 8 ثانیه) ناپدید می‌شود. در راستای گزارش‌های پیشین در رابطه با سوگیری‌های توجه افزایش‌یافته به سمت تهدید و کاهش کنترل توجه تحت استرس در افراد مضطرب این یافته‌ها بینش‌های تازه‌ای را به فرایندهای شناختی سطح پایین فراهم می‌کند که می‌تواند تجربه‌ی ذهنی زمان را شکل داده و حفظ کند.

[1]

[2].Whyman & Moos

[3]. Lueck

[4] .Bagana

[5]. Raciu

[6] .Sévigny

[7] .Berlin

[8] .Rolls

[9] .Barratt

[10] .Chavez

[11] .Gilbert

[12] .Dillbeck

[13] .Curran

[14]. Little

[15] .Zakay